Op 14 juli 1979, op Silverstone, gebeurde iets dat veel mensen niet meer voor mogelijk hielden. Clay Regazzoni — een 39-jarige Zwitser die al door Ferrari was afgedankt — reed zijn Williams FW07 als eerste over de finish van de Britse Grand Prix. Het was de eerste GP-zege ooit voor Williams Grand Prix Engineering.
Frank Williams had op dat moment al meer dan tien jaar geprobeerd om een serieus F1-team op te bouwen. Drie keer was hij vrijwel failliet gegaan. Hij verkocht ooit zijn enige Formule 1-auto aan een Italiaanse privateer om de rekeningen te betalen. Zijn vrouw moest af en toe loonenveloppen contant gaan ophalen. Het team werd door insiders gezien als totaal onbelangrijk — tot Patrick Head bij hem kwam.
De FW07 was Patrick Head's antwoord op de Lotus 79 die het jaar ervoor onverslaanbaar was geweest. Een echte ground-effect-auto, waarbij de hele onderkant van de auto een omgekeerde vleugel werd, die de auto naar het asfalt zoog. Head bouwde geen kopie maar een verbetering — sterker chassis, betere aerodynamica, beter geconstrueerd. Bij de eerste tests in maart 1979 was meteen duidelijk dat dit een winnaar was.
Alan Jones, de Australische teamgenoot van Regazzoni, won na Silverstone nog vier Grand Prix' dat seizoen — Duitsland, Oostenrijk, Nederland en Canada. Williams eindigde het seizoen op de tweede plaats in het constructeurskampioenschap, een resultaat dat een jaar eerder voor onmogelijk werd gehouden. Het seizoen daarop, in 1980, werd Alan Jones wereldkampioen en pakte Williams ook de constructeurstitel. Het leven van Frank Williams' obsessie zou eindelijk worden bekroond.
- Dit is de auto waarmee het begon.