Eind 1993 tekende Ayrton Senna een driejarig contract bij Williams. Het was de auto waar hij al jaren naar verlangde: de wagen van Mansell ('92) en Prost ('93), allebei wereldkampioen geworden in een Williams-Renault. Nu was het zijn beurt. Na zes jaar McLaren, drie wereldtitels en oneindige frustratie over een achterstand van het materieel, eindelijk de auto die alleen al een titel waard leek.
Maar 1994 begon anders dan iedereen had verwacht. De FIA had voor dit seizoen alle elektronische hulpmiddelen verboden — actieve vering, tractiecontrole, ABS, automatische versnellingsbakken. Allemaal weg. Williams had zijn FW15C uit '93 grotendeels rond die elektronica gebouwd. De FW16 die daaruit voortkwam was nerveus, onvoorspelbaar, lastig bestuurbaar bij lage snelheid. Senna voelde het direct.
Race één — Brazilië, zijn thuisland — kwam hij niet verder dan ronde 56 voordat hij van de baan ging in een poging Schumacher's Benetton bij te houden. Race twee — Pacific GP, Aida — werd hij in de eerste bocht aangetikt door Mika Häkkinen en lag uit. Hij stond na twee races op nul punten. Schumacher leidde met twee overwinningen. Race drie was San Marino op het circuit van Imola.
Het weekend van 30 april en 1 mei 1994 staat in de F1-geschiedenis als het zwartste weekend ooit. Op vrijdag crashte Rubens Barrichello hard en raakte zwaar gewond. Op zaterdag verongelukte de Oostenrijker Roland Ratzenberger tijdens de kwalificatie. Senna sprak met Berger en Damon Hill over staken. Op zondag, in ronde zeven van de race, bij Tamburello — een lange linker bocht die normaal op vol gas wordt genomen — slaat Senna's stuur vast. De FW16 schoot rechtdoor de baan af, tegen een betonnen muur, met 218 km/u.
Damon Hill won dat jaar twee races, maar miste de titel met één punt achter Schumacher. Williams pakte wel de constructeurstitel — vooral omdat de FW16 over het hele seizoen onomstotelijk de beste auto bleek. Maar dat is niet hoe dit seizoen herinnerd wordt. Dit is de auto waarin het ondenkbare gebeurde. De auto die voor altijd verbonden zal blijven aan die bewuste zwarte zondagmiddag in mei.
Dit model in mijn collectie draagt nog Senna's nummer 2.